• EN

    News of a Kidnapping

    Episode 0

    ACKNOWLEDGMENT

    IN OCTOBER 1993, Maruja Pachón and her husband, Alberto Villamizar, suggested I write a book about her abduction and six-month captivity, and his persistent efforts to obtain her release. I was already well into the first draft when we realized it was impossible to separate her kidnapping from nine other abductions that occurred at the same time in Colombia. They were not, in fact, ten distinct abductions—as it had seemed at first—but a single collective abduction of ten carefully chosen individuals, which had been carried out by the same group and for only one purpose.

    This belated realization obliged us to begin again with a different structure and spirit so that all the protagonists would have their well-defined identities, their own realities. It was a technical solution to a labyrinthine narrative that in its original form would have been confused and interminable. But this meant that what had been foreseen as a year’s work extended into almost three, even with the constant, meticulous assistance and collaboration of Maruja and Alberto, whose personal stories are the central axis, the unifying thread, of this book.

    I interviewed all the protagonists I could, and in each of them I found the same generous willingness to root through their memories and reopen wounds they perhaps preferred to forget. Their pain, their patience, and their rage gave me the courage to persist in this autumnal task, the saddest and most difficult of my life. My only frustration is knowing that none of them will find on paper more than a faded reflection of the horror they endured in their real lives—above all, the families of Marina Montoya and Diana Turbay, the two hostages who were killed, and in particular Diana Turbay’s mother, Dona Nydia Quintero de Balcázar, whose interviews were a heartrending, unforgettable human experience for me.

    I share this sense of inadequacy with the two people who suffered along with me through the intimate hammering out of the book: The journalist Luzángela Arteaga, who tracked down and captured innumerable impossible facts with the tenacity and absolute discretion of a crafty hunter, and Margarita Márquez Caballero, my first cousin and private secretary, who took care of the transcription, verification, and confidentiality of the intricate raw material that we often thought would overwhelm us.

    To all the protagonists and all my collaborators, I offer my eternal gratitude for not allowing this gruesome drama to sink into oblivion. Sadly, it is only one episode in the biblical holocaust that has been consuming Colombia for more than twenty years. I dedicate this book to them, and to all Colombians—innocent and guilty—with the hope that the story it tells will never befall us again.

    G. G. M.

    Cartagena de India, Mayo 1996

  • FR

    Journal d’un Enlèvement

    Désolé! Actuellement, ce projet n’a pas de version française.

    De plus amples informations en français sont disponibles sur la page portail de ce projet, sous l’onglet Français.

  • ES

    Noticia de un Secuestro

    Episodio 0

     

    GRATITUDES

     

    Maruja Pachón y su esposo, Alberto Villamizar, me propusieron en octubre de 1993 que escribiera un libro con las experiencias de ella durante su secuestro de seis meses, y las arduas diligencias en que él se empeñó hasta que logró liberarla. Tenía el primer borrador ya avanzado cuando caímos en la cuenta de que era imposible desvincular aquel secuestro de los otros nueve que ocurrieron al mismo tiempo en el país. En realidad, no eran diez secuestros distintos -como nos pareció a primera vista- sino un solo secuestro colectivo de diez personas muy bien escogidas, y ejecutado por una misma empresa con una misma y única finalidad.

    Esta comprobación tardía nos obligó a empezar otra vez con una estructura y un aliento diferentes para que todos los protagonistas tuvieran su identidad bien definida y su ámbito propio. Fue una solución técnica para una narración laberíntica que en el primer formato hubiera sido fragorosa e interminable. De este modo, sin embargo, el trabajo previsto para un año se prolongó por casi tres, siempre con la colaboración cuidadosa y oportuna de Maruja y Alberto, cuyos relatos personales son el eje central y el hilo conductor de este libro.

    Entrevisté a cuantos protagonistas me fue posible, y en todos encontré la misma disposición generosa de perturbar la paz de su memoria y reabrir para mí las heridas que quizás querían olvidar. Su dolor, su paciencia y su rabia me dieron el coraje para persistir en esta tarea otoñal, la más difícil y triste de mí vida. Mi única frustración es saber que ninguno de ellos encontrará en el papel nada más que un reflejo mustio del horror que padecieron en la vida real. Sobre todo las familias de los dos rehenes muertas -Marina Montoya y Diana Turbay-, y en especial la madre de ésta, doña Nydia Quintero de Balcázar, cuyas entrevistas fueron para mí una experiencia humana desgarradora e inolvidable.

    Esta sensación de insuficiencia la comparto con dos personas que sufrieron conmigo la carpintería confidencial del libro: la periodista Luzángela Arteaga, que rastreó y capturó numerosos datos imposibles con una tenacidad y una discreción absoluta de cazadora furtiva, y Margarita Márquez Caballero, mi prima hermana y secretaria privada, que manejó la trascripción, el orden, la verificación y el secreto del intrincado material de base en el que varias veces nos sentimos a punto de naufragar.

    Para todos los protagonistas y colaboradores va mi gratitud eterna por haber hecho posible que no quedara en el olvido este drama bestial, que por desgracia es sólo un episodio del holocausto bíblico en que Colombia se consume desde hace más de veinte años. A todos ellos lo dedico, y con ellos a todos los colombianos -inocentes y culpables- con la esperanza de que nunca más nos suceda este libro.

     

    G.G.M.

    Cartagena de Indias, mayo de 1996

  • FA

    گزارش یک آدم ربایی

     قسمت صفر- پیشگفتارها

    مقدمه ناشر اینترنتی  

    در این نخستین روز نیمه دوم سال میلادی، به یُمن آغاز به کار فاز یکم وبسایت جدید سازمان کلمبیران، و طبق قولِ داده شده در طول هفته های اخیر، بازنشراینترنتی کتاب مشهور گزارش یک آدم رُبایی را بصورت پاورقی، در سه زبان، در شبکه های اجتماعی چندفرهنگی و چند زبانه کلمبیران آغاز خواهیم کرد؛ امّا نه فقط به خاطر آنکه میرحسین موسوی، آخرین نخست وزیر ایران از سالها و دوران جنگ و دفاع در برابر کشور عراق، خواندن آن را در پایان دهه گذشته به ایرانیان توصیه کرد و یک سال پس از شروع حبس خانگی خود به دخترانش گفت به مردم بگویید اگر می خواهند از وضعیت من در دوران حبس آگاه شوند، داستان گزارش یک آدم ربایی گابریل گارسیا مارکِز را بخوانند

    رنج آماده سازی روزانه و انتشار سه زبانه این پروژه دشوار و زمان بر را به جان می خریم، بخاطرعشق و علاقه ی توامان به زبان و ادبیات فارسی و اسپانیایی، و نیز عشق به فرهنگ اقوام و ملل خونگرم فارسی زبان و هیسپانیک، و برای کمک به تعامل و نشر و رواج زبان و فرهنگ و سُنن این ملل و اقوام بین یکدیگر در سطح جهان، و از جهت کوششی هر چند ناچیز در راه ساخت پُل های چندفرهنگی بین ملل و جوامع بشری که خود می تواند مانعی بر راه جنگها و خون ریزی های آینده باشد

    برای تجلیل و گرامیداشت گابریل ،این مرد عزیز وادیب، که بخاطر نوشتن دهها کتاب بی بدیل شبیه به این کتاب و کتاب ” صد سال تنهایی“، جایزه نوبل ادبیات دریافت کرد

    بخاطر اینکه از ترجمه اصلی و اولیه این کتاب به قلم امیرحسین فطانت، که تمام حقوق مادی و معنوی او بابت این کتاب در آن سالهای اولیه کاملا پایمال شد، و دست بر قضا و بازی سرنوشت، خود نیز ساکن و مقیم کشور کلمبیا می باشد، تجلیل و سپاسی هرچند دیر و قلیل  بعمل آورده باشیم

    بخاطر اینکه فارسی زبانان و به ویژه مردم ایران و افغانستان نیز بدانند که در این جهان پیچیده و پُراز خشونت و سیاست، آسیبها و عذابهای اجتماعی و جنگ و خونریزیهای چند ده ساله، فقط منحصر به کشورهای آنان نیست و حتی شادترین ملل جهان، یعنی ملل کلمبیا را نیز در بر می گیرد

    و سرانجام، با این هدف که به مخاطبین عزیز خود فرصت دهیم تا مهارت های زبانی خود را در زبانهای خارجی یا غیرمادری تقویت نمایند و یا برای شروع یادگیری یک زبان جدید و زیبا، همانند شروع یک زندگی جدید، تلاش نمایند، این کتاب را در سه نسخه منتشر می کنیم: شامل متن اصلی اسپانیایی،  ترجمه جهانی آن به انگلیسی، و اولین ترجمه آن به فارسی به قلم آقای امیرحسین فطانت؛ یعنی همان ترجمه ای که اول بار به فارسی در همان سال نخست انتشار کتاب اصلی در نمایشگاه کتاب کلمبیا همزمان با  ترجمه های دیگر از این کتاب در زبانهای عمده جهان، در بازار کتاب آخرین سالهای قرن بیستم در دسترس خوانندگان جهان و ایران قرار گرفت

    باشد که ارائه این پروژه فرهنگی و ادبیاتی و تاریخی در سه زبان از سوی سازمان چندفرهنگی توسعه اجتماعی کلمبیران، و به شکل پاورقی در طول ماه هایی چند، به عنوان فرصتی برای مقایسه زبانی و یا لذت کتابخوانی بیشتر در زبانهای دیگر، مورد قبول طبع مشکل پسند مخاطبین فرهیخته ی فارسی زبان قرار بگیرد

    کلمبیران

    یکم ژوییه 2019 برابر با دهم تیرماه 1398

    اُتاوا – کانادا

© 2015- - All Rights Reserved
SEO & Web Design Ottawa by ProLoyalWeb